پایان

این را زنی در آب ها می خواند

در آب های سبز تابستان

گویی که در ویرانه ها می زیست...

روزی، روزگاری من بودم و این صفحه ی خاکستری که من و روزگارانم را می نگاشت. وقت خانه تکانی، جای آلبومِ عکس های قدیمی تهِ کمد است. پهلوی بقیه ی یادگارهای منی که بودم.

پ.ن. این قصه هم به سر رسید.

مرا

     تو

بی سببی

                 نیستی

به راستی

صلتِ کدام قصیده ای

                                ای غزل؟

در بیابان

سحر فرا می رسد

کسی این را می داند

بورخس

سیب سرخ حوّا

می شکوفم؛ جوانه می زنم؛ سبز می شوم؛ بار می دهم؛ آن جا که دستانت می خوانند.

پوستم ترک می خورد؛ از هم می شکافم؛ باد می شوم؛ می وزم، می روبم؛ آسمان ها را شکل می دهم؛ کوه ها را میفرسایم؛ دریاها را می بارم؛ آن گاه که مرا آواز می دهی.

بخوان مرا، که آواز دستانت را بزیم؛ که زیبا شوم؛ که بیافرینم.

در فراسوی مرزهای تن ات تو را دوست می دارم.

آینه ها و شب پره های مشتاق را به من بده

روشنی و شراب را

آسمانِ بلند و کمانِ گشاده ی پُل

پرنده ها و قوس و قزح را به من بده

و راهِ آخرین را

در پرده ای که می زنی مکرر کن.

در فراسوی مرزهای تن ام

تو را دوست می دارم.

شاملو

یه چیزی بهم می گه که یه جای کار می لنگه اساسی.

پ.ن. جدیداً وحشتناک رقیق شده ام. آبکی شدن پست هام رو بگذارید به حساب همین موضوع!

We had joy we had fun we had seasons in the sun
But the hills that we climbed were just seasons out of time

رذالت هایشان را تک به تک دیده ام. با این وجود، بله با این وجود است که دوستشان دارم. شاید به خاطر این که همه مان شبیه همیم!

پایان

دیر است...

همه ی آن شب های آبی را دانه دانه به نخ کشیدم و سوزن زدم بر کوسن ها و بر پیرهن هایی با نقش بهار. همه ی لبخندهای سرخ را گردنبند و گوشوار و دستبند ساختم... موهایم چه شد؟ موهایم که در باد می رقصید و لابه لای انگشتانت آواز می خواند چه شد؟

بهارانم در ته چمدان بید گذاشتند و رشته های سرخ، ته کشو زیر خروارها کاغذ و دفتر باطله از یاد رفتند و گیسوانم از میان ترپ و ترپ گام های رهگذرانِ همیشه و هنوز فرو ریخت.

به مادرم گفتم:دیگر تمام شد.

گفتم همیشه زودتر از آن که فکر کنی اتفاق می افتد

باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم

اگر زندگی کردن رنج بردن است، پس برای زنده ماندن باید ناگزیر معنایی در رنج بردن یافت.